Τα ψαρια και οι εποχες τους μηνας Δεκεμβριος

 Ως εποχή του κάθε ψαριού ορίζεται εκείνο το διάστημα που η ανάπτυξη του ψαριού έχει ολοκληρωθεί, η τροφή του στον βυθό αφθονεί, τα θαλάσσια ρεύματα είναι ευνοϊκά, υπάρχει επάρκεια οξυγόνου και δεν είναι περίοδος ωοτοκίας. Ψάρια όπως η συναγρίδα, η πέρκα, ο χάννος κ.ά. δεν επηρεάζονται από την εποχή.                                                                                                      

ΓΟΠΑ

ΤΣΙΠΟΥΡΑ

ΣΑΡΓΟΣ

Εγγλέζικο και Bolognese με στόχο τον Σαργό                                                               

Ο σαργός αποτελεί το κορυφαίο θήραμα στις τεχνικές που συμπεριλαμβάνουν τη χρήση φελλού ακριβώς όπως η τσιπούρα στο casting και το λαβράκι στο spinning. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναλύουμε τα υπέρ και τα κατά των τεχνικών του εγγλέζικου και του Bolognese με μέτρο σύγκρισης ψαρευτικές εξορμήσεις για σαργούς σε διαφορετικά μέρη και βάθη.                                                         
Στόχος και απώτερος σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι το συγκριτικό τεστ για το πια είναι η εν κατακλείδι καλύτερη τεχνική, αλλά για το που και πως μπορούμε να εφαρμόσουμε την κάθε μία ή ακόμα και να συνδυάσουμε τις δύο τεχνικές για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Με το παραπάνω σκεπτικό, διαλέγουμε βραχώδεις τοποθεσίες με διαφορετικά βάθη και μορφολογία βυθού για να πραγματοποιήσουμε ανεξάρτητες ψαρευτικές εξορμήσεις ακόμα και σε δύσκολες για σαργούς εποχές όπως τώρα όπου τα ψάρια είναι αυγομένα και δύσκολα τσιμπάνε στα εργαλεία μας. Οι τοποθεσίες είναι πάρα πολλές αλλά για λόγους αρθρογραφίας θα περιοριστούμε σε τέσσερα διαφορετικά σενάρια. Ο πρώτος τόπος μπορεί να είναι αρκετά βαθύς με βάθος περίπου τρείς οργιές στα πρώτα μέτρα απόσταση από τα βράχια και μετά να αρχίζει μια αποχή που να οδηγεί σε βυθό βάθους ακόμα και 25 ή παραπάνω μέτρων. Ο δεύτερος τόπος μπορεί είναι μια ρηχή ξέρα γεμάτη χαράκια με βάθος έως δύο οργιές που δημιουργεί ένα μεγάλο και ομοιόμορφο πεδίο μάχης σε μεγάλη απόσταση από τα βράχια. Ο τρίτος τόπος μπορεί να είναι από τα πρώτα μέτρα βαθύς στα 10 με 14 περίπου μέτρα βάθος. Ο τέταρτος και τελευταίος τόπος, μπορεί να έχει ενιαίο βάθος έως τρεις οργιές περίπου και η σύσταση του βυθού να αποτελείται από βραχώδεις συστάδες με αραιά φύκια σε διάφορα σημεία του.                                        

Πάγια και εποχιακή «σαργό-τακτική»

Η αναγκαστική προσαρμογή των ψαρεμάτων μας στους απαιτητικούς μήνες Απριλίου -; Μαΐου μας οδηγεί να πραγματοποιήσουμε τις εξορμήσεις μας από τις πρώτες μεσημεριανές ώρες μέχρι λίγες ώρες μετά τη δύση του ηλίου γνωρίζοντας ότι τα νερά δεν έχουν ανεβάσει αρκετά τη θερμοκρασία τους. Έτσι θεωρούμε ότι θα έχουμε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας με το φως της ημέρας παρά όταν πέσει το σκοτάδι, αντίθετα δηλαδή με τα καλοκαιρινά και πρώτα χειμωνιάτικα ψαρέματα σαργών. Γνωρίζοντας επίσης ότι οι σαργοί αυτή την εποχή είναι αυγομένοι, θεωρούμε ότι έτσι κι αλλιώς θα είναι πολύ επιφυλακτικοί στον τρόπο που τρώνε. Έτσι αποκλείουμε τη χρήση αλεύρων για μαλάγρα για να αποφύγουμε τυχόν αντίθετα αποτελέσματα και για μια ακόμη φορά αντίθετα με την τακτική που ακολουθούμε κατά τους πρώτους χειμωνιάτικους μήνες

Σαν πάγια τακτική, ακολουθούμε μερικά κοινά συμπεράσματα που έχουν αποκτηθεί από τα έως τώρα ψαρέματά μας για σαργούς. Στο πρώτο πράγμα που συμφωνούμε είναι ότι επειδή στο σαργό αρέσει το ρεύμα, το σουέλ και η αφρουδιά, θα πραγματοποιούσαμε τις ψαρευτικές μας εξορμήσεις σε αυτές τις συνθήκες. Τα παραπάνω μας οδηγούν στη χρήση μακριών παράμαλλων μίας οργιάς τουλάχιστον και όσο το δυνατόν μεγαλύτερων απλωμάτων των βαριδιών της αρματωσιάς με ιδανικό ερμάτισμα έως +2 γραμμάρια, για να εναρμονίζεται η κίνηση του δολώματός μας με τη κίνηση των ρευμάτων και σε αρκετές περιπτώσεις «εγγλέζικο» στήσιμο της αρματωσιάς μας ακόμα και σε καλάμι Bolognese.                                                                                                                                                Ενδείξεις στο φελλό

Οι σαργοί τσιμπάνε με τουλάχιστον δύο βασικούς τρόπους ανάλογα με το βάθος που τους ψαρεύουμε. Παρόλο που ζουν σε θαλάμια, έχουν τη τάση να ανεβαίνουν αρκετά ψηλότερα για να φάνε γεγονός που ευνοεί τη χρήση bigattini ως δόλωμα και μαλάγρα στις τεχνικές του εγγλέζικου και του Bolognese.

Ο πρώτος τρόπος που παρατηρούμε ειδικά όταν ψαρεύουμε αρκετά ψηλότερα από το βυθό αλλά στο ιδανικό βάθος όπου θέλουν οι σαργοί, είναι η γρήγορη αρπαγή του δολώματός μας και η γρήγορη κάθοδος του ψαριού προς το βυθό με αποτέλεσμα την απότομη εξαφάνιση του φελλού μας, την άμεση παραβολή του καλαμιού μας και την ακουστική πανδαισία των φρένων του μηχανισμού μας. Το ψάρι είναι κατά 99% καρφωμένο από το πλαϊνό μέρος των χειλιών του ανίκανο μεν να μας κόψει το παράμαλλο μας με τα δόντια του, αλλά αρκετά ικανό να μας κόψει το παράμαλλο σε κάποιο βράχο εάν δεν το σταματήσουμε εγκαίρως από τη φόρα που έχει αποκτήσει.

Ο δεύτερος τρόπος είναι αρκετά «πονηρός» κρίνοντας από τις ελάχιστες μετατοπίσεις στη πλεύση του φελλού μας και συμβαίνει κυρίως όταν ψαρεύουμε ελάχιστα πάνω από το βυθό ή αρκετά ψηλότερα από το βάθος στο οποίο θα ήθελαν οι σαργοί. Οι ενδείξεις είναι ελάχιστα «πατήματα» του φελλού μας για λίγα δευτερόλεπτα ή μικρές «πλαϊνές» μετατοπίσεις που μας δείχνουν την παρουσία ψαριού στο δολωμένο μας αγκίστρι αλλά συνάμα μεγάλη επιφυλακτικότητα από μέρος του. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να καταπιεί το μικρό αγκίστρι και να μας κόψει το παράμαλλο με τα δόντια κατά τη διαδικασία του καρφώματος ή κατά τη διάρκεια της μάχης εάν δεν καρφώσουμε εγκαίρως τη σωστή στιγμή. Το πώς «διαβάζουμε» σωστά τα τσιμπήματα των επιφυλακτικών σαργών είναι θέμα εμπειρίας που αποκτιέται έπειτα από αρκετές εξορμήσεις για σαργούς αλλά και πειραματισμό σε σχέση με το βάθος που τους ψαρεύουμε. Από προσωπικές εκτιμήσεις, πατήματα και πλάγιο-μετατοπίσεις που διαρκούν για πάνω από δύο τρία δευτερόλεπτα, ισοδυναμούν με κάρφωμα.              Rock fishing με καιρό Με τα παραπάνω στο μυαλό μας, ξεκινάμε αυτή την εποχή τις εξορμήσεις στα βράχια όταν κρίνουμε ότι οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο ιδανικό. Τα βραχώδη μέρη, είναι οι κατεξοχήν τόποι προτίμησης των σαργών και το περπάτημα πάνω στα βράχια είναι κάτι που πρέπει να συνηθίσουμε. Αν το rock fishing σημαίνει ψάρεμα από βράχια τότε αυτό το είδος ψαρέματος έχει περάσει στο πετσί όλων των ψαράδων της εγγλέζικης τεχνικής. Ένα καλάμι και μία απόχη στο χέρι με τον εξοπλισμό μας να περιορίζεται στο μίνιμουμ για να μειώσουμε το περιττό βάρος και η περιπέτεια στα βράχια αρχίζει. Όταν επικρατούν ισχυροί νότιο-δυτικοί άνεμοι ενισχύουν τη ρεστία και το φούσκωμα των νερών δημιουργεί μια ικανοποιητική αφρουδιά χωρίς την παρουσία κυμάτων μιας και διαλέγουμε να αντιμετωπίσουμε τους ανέμους από πίσω και ίσως λίγο πλάι μας προτιμώντας τα ρηχότερα νερά. Στους ελαφρούς βόρειους και βόρειο-ανατολικούς άνεμους έως 3-4 bfts. επιλέγουμε να ψαρέψουμε κατάφατσα και ίσως λίγο στο πλάι σε πιο βαθιά νερά για να ευνοηθούμε από τους αφρούς που δημιουργούνται από το αντιμάμαλο. Σαφέστατα μπορούμε να ψαρέψουμε και με παραπάνω αέρα αλλά χρειαζόμαστε πιο βαρύ και ισχυρό εξοπλισμό κάτι που θα καλύψουμε σε επόμενο άρθρο.                                                                           

Σενάριο 1^ο: Στα όρια της αποχής

Εάν πετύχουμε σημείο όπου στο βάθος από 3 οργιές αρχίζει μια αποχή για το «χαίρε βάθος αμέτρητον» σε συνδυασμό με ένα ελαφρύ βοριαδάκι κόντρα, τότε βρήκαμε και τον ιδανικό τόπο για το ψάρεμα των σαργών. Ιδανικός εξοπλισμός είναι το εξάμετρο καλάμι Bolognese με σταθερή αρματωσιά εγγλέζικου στησίματος μήκους 5.50 μέτρων η οποία ψαρεύει άνετα στα όρια της αποχής. Το «πάντρεμα» των δύο τεχνικών κρίνεται αναπόφευκτο όταν το βάθος είναι αρκετά μεγαλύτερο από το μακρύτερο εγγλέζικο καλάμι της αγοράς που είναι 4.80 μέτρα και απαιτεί συρόμενο στήσιμο. Σαφέστατα μπορούμε να ψαρέψουμε και με συρόμενη αρματωσιά, όμως η εμπειρία μας από τέτοια μέρη, μας υποδεικνύει ότι το σταθερό σύστημα έχει περισσότερα πλεονεκτήματα όσον αφορά την ένδειξη τσιμπήματος αλλά και την αμεσότητα του καρφώματος. Διαλέγουμε ένα φελλό waggler, straight ή bodied με ερμάτισμα +1 ή +2 γραμμάρια, σύμφωνα πάντα με τις επιταγές της έντασης του ανέμου και ερματίζουμε με bulk κάτω από το φελλό μας, ένα dropper βαριδάκι των 0,10 γραμμαρίων ακριβώς πάνω από τη θηλιά του loop μας και προσθέτουμε ένα παράμαλλο fluorocarbon μήκους έως και δύο μέτρων.Μπορούμε επίσης, να χρησιμοποιήσουμε σταθερό φελλό Bolognese και να ερματίσουμε όπως και στο εγγλέζικο στήσιμο ή ακόμα καλύτερα να περάσουμε μια τορπίλη βάρους περίπου στο σύνολο του ερματίσματος του φελλού, πάνω στο πλαστικό ή μεταλλικό σωληνάκι που βρίσκεται κάτω από το φελλό και να το σταθεροποιήσουμε με μερικά σωληνάκια σιλικόνης. Τα υπόλοιπα, ισχύουν όπως παραπάνω.

Ανάλογα με την κατεύθυνση του αέρα και των ρευμάτων, ρίχνουμε την αρματωσιά μας λίγο πριν ή λίγο μετά τα όρια της αποχής και αφήνουμε το κύμα και το ρεύμα να μας παρασύρει σιγά-σιγά πάνω στη γόνιμη ζώνη. Ρίχνουμε μία σφεντονιά bigattini πάνω στο φελλό μας, αμέσως μετά αφότου πέσει η αρματωσιά μας στο νερό. Το γεγονός ότι ψαρεύουμε σχετικά βαθιά και αρκετά κοντά αναδεικνύει την προοδευτική δράση ενός καλαμιού Bolognese κατά τη διάρκεια της μάχης μ' έναν καλό σαργό καθώς τον σταματά και τον κουράζει γρηγορότερα τη στιγμή που τραβάει για τα πιο βαθιά νερά της αποχής.                                                                                                                                                     

Σενάριο 2^ο: Σε ρηχή ξέρα

Ρηχές ξέρες με βάθος έως δύο οργιές που φτάνουν σε μεγάλη απόσταση από τα βράχια υπάρχουν πολλές στα Ελληνικά νερά και θα προσπαθήσουμε να τις ψαρέψουμε κατά προτίμηση με δυνατούς νότιους ανέμους που θα τους έχουμε στη πλάτη και έχουν την ιδιότητα να ριτιδιάζουν και να φουσκώνουν τα νερά. Το μικρό βάθος αλλά και ο δυνατός άνεμος επιβάλλουν τη χρήση εγγλέζικου καλαμιού μήκους από 3,90 έως 4,50 μέτρα ανάλογα με το τι μας βολεύει στο χέρι. Διαλέγουμε ένα φελλό τύπου straight waggler με ικανότητα ερματίσματος έως +1 γραμμάρια και τοποθετούμε το bulk των βαριδιών στο φελλό με τη μορφή backshot και ένα dropper βαριδάκι των 0,10 γραμμαρίων πάνω από τη θηλιά του loop. Για παράμαλλο χρησιμοποιούμε fluorocarbon μήκους μιας οργιάς (σχήμα 2). Ρίχνουμε μερικές σφεντονιές με bigattini και παρατηρούμε πόσο μακριά φτάνουν και ανάλογα την απόσταση πραγματοποιούμε τη βολή μας. Κατά τη διάρκεια της μάχης με τους σαργούς της ξέρας, παρουσιάζεται η ανάγκη ενός εγγλέζικου καλαμιού με γρήγορη ή έστω ημιπαραβολική δράση καθώς την περισσότερη ώρα δουλεύουμε το ψάρι μακριά και υπό γωνία άνω των 45 μοιρών για να το οδηγήσουμε με ασφάλεια στον αφρό, μακριά από τα επικίνδυνα χαράκια.

Σενάριο 3^ο: Στα βαθιά

Εκτός από αρκετά λιμάνια, πολλά είναι και τα βραχώδη σημεία με τα κοφτά βαθιά νερά ιδίως στα νερά του Κορινθιακού κόλπου αλλά και στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Ιδανικά μέρη για να τα ψαρέψουμε με κόντρα βοριά κάτω από τη μύτη ενός καλαμιού Bolognese μήκους 6 ή ακόμα και 7 μέτρων. Διαλέγουμε ένα συρόμενο Bolognese φελλό αρκετά στρογγυλεμένο στη κορυφή του για να αντέχει στον κυματισμό και στην κόντρα που του υποβάλλουμε με τη μύτη του καλαμιού μας. Ο ερματισμός γίνεται με έναν συνδυασμό από bulk και droppers, όπου το bulk αποτελείται από τα δύο τρίτα του συνολικού βάρους ερματίσματος τοποθετημένα κάτω από το φελλό και το υπόλοιπο ένα τρίτο του βάρους τοποθετείτε με βαριδάκια droppers 70 εκατοστά κάτω από το bulk to πρώτο και με 20 εκατοστά μάξιμουμ απόσταση μεταξύ τους. Το fluorocarbon παράμαλλό μας μπορεί να περιοριστεί στο 1,5 μέτρο μήκος (σχήμα 3). Η κατευθείαν κάθετη μάχη με κάποιο δυνατό ψάρι, κάνει απαραίτητη τη χρήση Bolognese καλαμιού ενώ στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πιο ασφαλές να χρησιμοποιήσουμε μαλάγρα με μορφή αλεύρων όλες τις εποχές.                                                            

Σενάριο 4^ο: Ενιαίο βάθος

Σε πολλές βραχώδεις περιοχές εξωτερικά, η σύσταση του βυθού είναι παρόμοια και στο εσωτερικό του και η μονοτονία αυτή σπάει από διάσπαρτες συστάδες φυκιών που βρίσκονται σε διάφορα σημεία του. Οι φυκιάδες της περιοχής, εκτός της τροφής που προσφέρουν στα ψάρια έχουν την ιδιότητα να αποτελούν και ένα προσωρινό μα και ασφαλές ταυτόχρονα καταφύγιο για κάθε περίσταση. Αν ο βυθός στην ευρύτερη περιοχή έχει βάθος περίπου τρεις με τέσσερεις οργιές χωρίς απότομες διαφορές και μας δίνει μια αίσθηση ομοιογένειας, τότε το μόνο που μένει είναι να ανακαλύψουμε το ιδανικό σημείο στο οποίο θα λάβει μέρος το ψάρεμά μας. Οι ιδανικές συνθήκες για να το ψαρέψουμε, θα είναι φυσικά με τον αέρα στην πλάτη και το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να διαπιστώσουμε είναι το πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν τα μικρά σκουληκάκια με τη βοήθεια της σφεντόνας μας. Κατόπιν, θα ρίξουμε την αρματωσιά μας στο σημείο που υπολογίσαμε και θα φροντίσουμε έτσι ώστε τα bigattini που ρίχνουμε για μαλάγρα, να πέφτουν λίγο μετά από το φελλό μας. Σε τέτοιους βυθούς, τα ψάρια συνήθως παραμένουν σε κάποια απόσταση από το σημείο που βρισκόμαστε και θα πρέπει με τη βοήθεια του μαλαγρώματος να τα φέρουμε σταδιακά όλο και πιο κοντά έτσι ώστε να μπορούμε να τα ψαρέψουμε. Με βάση τον αέρα που φυσάει προς τα ανοιχτά, το πιθανότερο είναι το ρεύμα να είναι προς τα έξω ίσως και λίγο πλάγια. Γι' αυτό μαλαγρώνουμε μετά το φελλό μας για να μπορεί η μαλάγρα μας να μαλαγρώνει στο ίδιο σημείο στο οποίο βρίσκεται το αγκίστρι μας. Ιδανικό καλάμι στη συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρούμε ένα εγγλέζικου τύπου μέχρι 4,80 μέτρα και φυσικά σταθερό στήσιμο αρματωσιάς με ιδανικό μήκος παράμαλλου τουλάχιστον δυο μέτρων, όπως στην πρώτη περίπτωση. Εδώ, δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα η χρήση ενός «γρήγορου» εγγλέζικου καλαμιού, καθώς δεν υπάρχουν πιθανά κοψίματα από μυτερά βράχια και υπάρχει μεγάλη άνεση χώρου για να «δουλευτούν» τα ψάρια με άνεση. Για τους πιο τολμηρούς και έμπειρους, η χρήση Bolognese καλαμιού με ιδανικό μήκος τα πέντε ή και έξι μέτρα με εγγλέζικο στήσιμο αρματωσιάς, φυσικά σταθερής όπως παραπάνω, αποτελεί πραγματικό ατού στα χέρια κάποιου ο οποίος δεν πτοείται από τον αέρα που φυσάει από την πλάτη και του κατεβάζει το καλάμι στις κρίσιμες στιγμές της πάλης μ' ένα μεγάλο σαργό. Η μεγάλη παραβολή του καλαμιού σε συνδυασμό με τη χρήση οριακά ερματισμένων φελλών και της αντεπιστροφής του μηχανισμού, εγγυώνται μεγάλα και πονηρά θηράματα να αναπαύονται παραδομένα στο δίχτυ της μεγάλης απόχης. Η χρήση απόχης με μήκος τουλάχιστον τέσσερα μέτρα, θεωρείται απαραίτητη και το τελευταίο σημείο που θα πρέπει να δώσουμε προσοχή είναι στα βράχια στα οποία καθόμαστε να στεκόμαστε όσο πιο πίσω μπορούμε έτσι ώστε να μην τρομάζουμε τα ψάρια με τις κινήσεις μας.                                                Συμπεράσματα

Τα κυρίως συμπεράσματα που βγαίνουν από τα παραπάνω αν τα περιορίσουμε σε σημεία κλειδιά, είναι τα εξής:

· Σταθερή vs. συρόμενη αρματωσιά: Μέχρι εκεί που μας επιτρέπει το βάθος του βυθού, επιδιώκουμε να ψαρέψουμε με σταθερή αρματωσιά εκμεταλλευόμενοι τα μεγαλύτερα μήκη των Bolognese καλαμιών λόγω των ιδιότροπων τσιμπημάτων των επιφυλακτικών σαργών. Για μια ακόμα φορά, σταθερή αρματωσιά ισούται με καλύτερη ένδειξη τσιμπήματος και αμεσότητα στο κάρφωμα. Χρησιμοποιούμε συρόμενη αρματωσιά μόνο όταν το επιβάλλει το μεγάλο βάθος του βυθού.

· Επιλογή καλαμιού ανάλογα με τη γωνία μάχης: Όσο μεγαλώνει το βάθος του βυθού τόσο πιο κοντά ψαρεύουμε και τόσο πιο κάθετα είμαστε αναγκασμένοι να πραγματοποιούμε της μάχες μας. Αντίθετα, όσο πιο ρηχά είναι τα νερά, τόσο πιο μακριά χρειάζεται να ψαρεύουμε και τόσο πιο οριζόντια με το σώμα μας είμαστε αναγκασμένοι να κρατάμε το καλάμι κατά τη διάρκεια της μάχης.

· Προσαρμογή και πειραματισμός: Όπως σε όλες τις τεχνικές ψαρέματος αλλά και σε όλα τα είδη ψαριών, είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμόσουμε την τακτική μας σύμφωνα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν και τις εποχιακές ιδιοτροπίες. Ο πειραματισμός είναι απαραίτητος βρίσκοντας το ιδανικό βάθος ψαρέματος ανάλογα με τους τόπους που επιλέγουμε να ψαρέψουμε.       Κειμενα των Γιάννη Γιατράκου και Δημήτρη Αντύπα                                                                            

ΧΤΑΠΟΔΙ

ΚΟΥΤΣΟΜΟΥΡΑ

ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ

ΓΛΩΣΣΑ

  Ό,τι πρέπει να γνωρίζεις για τις συνήθειες και τους τρόπους ψαρέματός της… Τι ψάρι είναι αυτό!

Η γλώσσα ανήκει στην οικογένεια των πλευρονηκτιδών, ψάρια δηλαδή που χαρακτηρίζονται από το πλατύ ασύμμετρο σώμα τους και τα μικρά, περιμετρικά, μαλακά πτερύγιά τους…

Η γλώσσα κολυμπάει με τη μια πλευρά της στραμμένη πάντα προς τα κάτω. Το γένος Solea Vulgaris περιλαμβάνει πολλά είδη, με γνωστότερο την κοινή γλώσσα, με το ωοειδές και μακρύ σώμα της. Έχει πολύ μικρό στόμα με πολλά και μικρά δόντια. Το χρώμα της είναι σκούρο ή ανοιχτό σταχτί από πάνω και λευκό συνήθως από κάτω, ανάλογα πάντα με το χώμα του βυθού. Χώνεται ολόκληρη στην άμμο και τον βούρκο, αφήνοντας έξω το κεφάλι και την ουρά.

Ένα συγγενικό είδος που μοιάζει πολύ στη γλώσσα είναι η ζακέτα (Citharus Linguatula), η οποία είναι πιο ανοιχτόχρωμη, με ημιδιαφανές λευκό σώμα, αλλά με μεγαλύτερα περιμετρικά πτερύγια.

Η γλώσσα είναι νόστιμο και ακριβό ψάρι, γι’ αυτό και είναι μεγάλη χαρά να τη βάλεις στο τηγάνι! Αφθονεί στον Θερμαϊκό και ψαρεύεται κυρίως με δίχτυα και μηχανότρατες. Ωστόσο και με το καμάκι μπορείς να κάνεις δουλειά…                                                                                          ΔΟΛΩΜΑ Η γλώσσα τρέφεται με σκουλήκια,μαλάκια και κοχύλια.Οπότε αυτά είναι και τα καλύτερα δολώματα.
                                               

ΚΑΛΑΜΑΡΙ

ΛΥΘΡΙΝΙ

ΣΑΦΡΙΔΙ

                         

ΣΤΡΕΙΔΙ

ΣΥΝΑΓΡΙΔΑ

ΣΦΥΡΙΔΑ

ΧΕΙΛΟΥ

ΜΑΡΙΔΑ

ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥΣ ΜΗΝΑΣ ΙΟΥΝΙΟΣ

Κάθε εποχή είναι αντιπροσωπευτική για συγκεκριμένα είδη ψαριών. Στις θάλασσες μας δεν συναντάμε όλα τα είδη ψαριών σε αφθονία όλες τις εποχές του χρόνου και θα μπορούσαμε να πούμε πως κάθε ψάρι έχει την δική του εποχή. Ως εποχή του κάθε ψαριού ορίζεται εκείνο το διάστημα που η ανάπτυξη του ψαριού έχει ολοκληρωθεί, η τροφή του στο βυθό αφθονεί, τα θαλάσσια ρεύματα είναι ευνοϊκά, υπάρχει επάρκεια οξυγόνου και δεν είναι περίοδος ωοτοκίας. Ψάρια όπως η συναγρίδα, η πέρκα, ο χάννος και κάποια ακόμη δεν επηρεάζονται από την εποχή και ψαρεύονται όλο τον χρόνο.Yπάρχουν όμως και ψάρια που τα συναντάμε μόνο για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Για παράδειγμα, η εποχή της τσιπούρας είναι το φθινόπωρο, και πιο συγκεκριμένα από τον Oκτώβριο μέχρι τα μέσα Nοεμβρίου.                                                                                                                          Την Άνοιξη μπορούμε να ψαρέψουμε: Παλαμίδες, Σπάρους, Mένουλες, Συναγρίδες, Πέρκες, Xάνους, Σκορπιούς, Γωβιούς, Στήρες, Σφυρίδες, Pοφούς και Xέλια. 
Αντίστοιχα το Kαλοκαίρι ψαρεύουμε: Kουτσομούρες, Mελανούρια, Tσιπούρες, Παλαμίδες, Λυθρίνια, Σπάρους, Kολιούς, Σαρδέλες, Σάλπες, Συναγρίδες, Πέρκες, Xάνους, Σκορπιούς, Γωβιούς, Στήρες, Σφυρίδες και Pοφούς.

Το Φθινόπωρο είναι ιδανικό για: Tσιπούρες, Παλαμίδες, Σαφρίδια, Kοκάλια, Συναγρίδες, Πέρκες,
Xάνους, Σκορπιούς, Γωβιούς, Στήρες, Σφυρίδες και Pοφούς.

Τέλος, τον Xειμώνα ψαρεύουμε: Mαρίδες, Mπαρμπούνια, Xειλούδες, Γόπες, Συναγρίδες, Πέρκες, Xάνους, Σκορπιούς, Γωβιούς, Στήρες, Σφυρίδες, Pοφούς και Λαβράκια.  

Πέρα από τις εποχές κάθε ψάρι θέλει και την κατάλληλη τεχνική για να ψαρευτεί. Εμείς για παράδειγμα που αγαπάμε το Surf Casting και το Spinning ψαρεύουμε κυρίως τσιπούρες, μουρμούρες, λιθρίνια, σαργούς, λούτσους, γοφάρια και γενικότερα ψάρια μεσαίου και μεγαλύτερου μεγέθους.συνεχιζοντας το αρθρο λοιπον τα ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥΣ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟ                                                                                                                                         Ιούνιος: Είναι καιρός για φαγκριά, τσιπούρες και σαρδέλες.                                                                  

ΣΑΡΔΕΛΑ

ΚΟΛΙΟΣ

ΣΚΟΥΜΠΡΙ

                              

ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΣ ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ

1.   Μεσογειακός Μπακαλιάρος ή Mερλούτσος Αλέξανδρος Ριβάλντο
2.   • Ζει: – σε βάθη από 30 μέχρι 370 μέτρα συνήθως – σε κοπάδια όταν είναι σε νεαρή ηλικία, μετά όμως μπορεί να ζήσει και μονήρης – έως 15 χρόνια
3. Χαρακτηριστικά • Το μέγιστο μήκος του είναι 90 εκ. στη Μεσόγειο και βάρος 10 κιλά • Η αναπαραγωγή τους συμβαίνει την άνοιξη. Το θηλυκό μπορεί να γεννήσει πάνω από 7.000.000 αυγά τη φορά • Κυνηγάει την νύχτα • Τρέφεται με μικρά αφρόψαρα                                            
   

   Ο μπακαλιάρος του Ευαγγελισμού!

   Οι Πορτογάλοι που τον μαγειρεύουν με χίλιους τρόπους τον αποκαλούν «πιστό» φίλο, οι Βάσκοι τον λένε «ψάρι του βουνού». Ο «φτωχογιάννης» κατά τους Ελληνες, από τον 15ο αιώνα που ήρθε στη χώρα μας, έθρεψε γενιές και γενιές, κέρδισε ακόμη και τους νησιώτες και κατάφερε να διεκδικήσει τη δική του ημέρα στο εθνικό μας εδεσματολόγιο. Η κατανάλωσή του επετράπη από την Εκκλησία δύο φορές μέσα στη Νηστεία της Σαρακοστής, την 25η Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων. Πρώτοι τον πάστωσαν οι Βάσκοι, όταν ανακάλυψαν τους πλούσιους ψαρότοπους δίπλα στις ακτές της Νέας Γης, στις αρχές του 16ου αιώνα. Αργότερα οι Αγγλοι απέκτησαν τον έλεγχο του εμπορίου και πάστωναν τη δική τους πραμάτεια. Η εισαγωγή του μπακαλιάρου στη χώρα μας πιθανότατα οφείλεται σε εκείνους, αφού η ιστορία του εμπορίου μάς λέει ότι οι Αγγλοι τον αντάλλασσαν με σταφίδες στα λιμάνια της Πελοποννήσου.  Η ιστορία και μόνο του ψαρέματος του μπακαλιάρου είναι πηγή θρύλων, που ξεκίνησαν από τότε που οι Βίκινγκς κυνήγησαν τους μπακαλιάρους φθάνοντας στην άλλη άκρη της θάλασσας, που είχε ως αποτέλεσμα να ανακαλύψουν κατά λάθος τον Νέο Κόσμο.
   Μετά ήρθαν οι αινιγματικοί Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι εμπορευματοποίησαν τον μπακαλιάρο από τον Μεσαίωνα. Οι Βάσκοι είχαν ανακαλύψει, άγνωστο πώς, τον μεγαλύτερο ψαρότοπο του κόσμου για μπακαλιάρο, δίπλα στις ακτές της Νέας Γης, και κράτησαν το μυστικό τους για 500 περίπου χρόνια, μέχρι που ο Κολόμβος έσπασε την πιάτσα. Για τους Βάσκους ο μπακαλιάρος ήταν και ο σκοπός αλλά και το μέσον για να τον πετύχουν. Το πάστωμα των ψαριών ήταν μια γνωστή τεχνική που εφαρμοζόταν στη Νότια Ευρώπη από αρχαιοτάτων χρόνων.
   Όταν οι Βάσκοι πάστωσαν τον μπακαλιάρο, πέτυχαν δύο σημαντικότατα πράγματα. Κατ' αρχάς, το παστό ψάρι τους έτρεφε στα μακρινά και δύσκολα ταξίδια τους στον άγριο Βόρειο Ατλαντικό και, δεύτερον, είχαν στα χέρια τους ένα προϊόν το οποίο είχε μεγάλη διάρκεια ζωής και ήταν φθηνό, με αποτέλεσμα να γίνει το φαγητό για τις μάζες. Οι μάζες, επίσης, έπρεπε να νηστεύουν κατά την καθολική πίστη, o μπακαλιάρος ήταν νηστίσιμος και τα φρέσκα ψάρια, εκτός του ότι ήταν πανάκριβα, ήταν αδύνατον να τα βρεις στην ενδοχώρα.
   Έτσι, λοιπόν, μέχρι να φτάσουν οι "επίσημοι" εξερευνητές στον Νέο Κόσμο, οι Βάσκοι είχαν το απόλυτο μονοπώλιο. Γύρω στο 1530 ο Ιταλός τυχοδιώχτης εξερευνητής Τζιοβάνι ντα Βεραζάνο, ο οποίος αφού πέρασε από τα στενά που αργότερα ονομάστηκαν προς τιμήν του και που σήμερα είναι είσοδος του λιμανιού της Νέας Υόρκης, έπλευσε βόρεια, όπου ανάμεσα στα καινούργια μέρη που ανακάλυψε στις ακτές τον Νέου Κόσμου, ανακάλυψε και καμιά πεντακοσαριά βασκικά ψαράδικα, τα οποία γνώριζαν το μέρος προ αιώνων.
   Αργότερα, το ακρωτήριο στη συγκεκριμένη περιοχή που αρχικά ονομάστηκε Παλασβισίνο ντι Τζιοβάνι ντα Βεραζάνο μετονομάστηκε από κάποιον Άγγλο ονόματι Βαρθολομαίο Γκόσνολντ σε Cape Cod, δηλαδή Ακρωτήριο Μπακαλιάρος.
   Στους αιώνες των εξερευνήσεων (16ος και 17ος), οι Ευρωπαίοι με επιμονή απέπλεαν προς δυσμάς, προκειμένου να φτάσουν εξ ανατολών στην Ασία και συνεχώς προσέκρουαν σ' αυτήν την τεράστια μάζα γης, που ακόμα τότε δεν είχαν καταλάβει πόσο τεράστια ήταν. Ο Β. Γκόσνολντ, λοιπόν, είχε πάει για να βρει μια συγκεκριμένη ρίζα, το sasafrass, το οποίο λανθασμένα νόμιζε ότι θεράπευε τη σύφιλη. Όταν "χτύπησε" κι αυτός στον Νέο Κόσμο, ναι μεν βρήκε αυτό που ήθελε, αλλά όταν γύρισε πίσω, είπε στους φίλους του ότι το καράβι του ήταν συνεχώς περιτριγυρισμένο από μπακαλιάρους.
   Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου για τους Άγγλους, να βρουν ξανά το μέρος και να αρχίσουν και αυτοί το εμπόριο. Ψάρευαν, λοιπόν, ξέραιναν και πάστωναν το ψάρι στις ακτές όπου σήμερα βρίσκεται η πολιτεία Maine. Ο μπακαλιάρος έγινε αιτία πολέμων για τον έλεγχο των ψαρότοπων και της αγοράς. Κάποτε, οι ωκεανοί ήταν γεμάτοι από μπακαλιάρο, αλλά τώρα έχει μειωθεί τρομακτικά, γιατί συνεχίζει να ψαρεύεται και από περισσότερους, αλλά και από τεχνικά αρτιότερους ψαράδες.
   Το πιο παράξενο, όμως, στην υπόθεση του μπακαλιάρου είναι το πώς από τη Νέα Γη έφτασε στην Ελλάδα. Ο παστός μπακαλιάρος θεωρείται τόσο Ελληνικός όσο και η εθνική μας γιορτή, του Ευαγγελισμού, στις 25 Μαρτίου. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής η Εκκλησία επέτρεπε μόνο δύο φορές το ψάρι, του Ευαγγελισμού και των Βαΐων. Στις παραλίες και στα νησιά φυσικά τρώμε φρέσκο ψάρι, αλλά οπουδήποτε αλλού χωρίς αμφιβολία παστό μπακαλιάρο.
   Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την παρουσία τον μπακαλιάρου στην ελληνική αγορά, κατά πάσα πιθανότητα είναι οι Άγγλοι. Εξετάζοντας την ιστορία τον εμπορίου μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας, διαπιστώνει κανείς ότι οι Άγγλοι έστελναν μεγάλες ποσότητες μπακαλιάρου, τον οποίο αντάλλασσαν με σταφίδες.
   Ίσως, μάλιστα, γι' αυτό τον λόγο, στην Κορινθία, αλλά γενικότερα στην Πελοπόννησο, βρίσκουμε τον μεγαλύτερο πλούτο συνταγών με μπακαλιάρο. Εκεί μάλιστα, εκτός των άλλων, συναντάμε και συνταγές που περιέχουν και μπακαλιάρο με σταφίδες. Ο μπακαλιάρος πλακί με σταφίδες είναι κάτι σαν σήμα κατατεθέν. Σε πολλά μέρη, αλλά κυρίως στην Καλαμάτα, βρίσκουμε αρκετές συνταγές για τηγανητό μπακαλιάρο μαζί με όσπρια ή λαχανικά στην κατσαρόλα.
   Έχω δει παστό μπακαλιάρο με σπανάκι, με κολοκύθια, με κολοκυθοκορφάδες, με σέσκουλα, ακόμα και με φρέσκα φασολάκια και μελιτζάνες. Μπακαλιάρος με ξερά φασόλια είναι επίσης ένα κοινό φαγητό, όπως ακόμα και ντολμαδάκια γεμιστά με ρύζι και μπακαλιάρο.
   Αλλά δεν σταματάει, φυσικά, ο μπακαλιάρος στην Πελοπόννησο. Η χαρακτηριστική ψαρίλα του αγκαλιάζει όλη τη χώρα, από την φοβερή σε σκόρδο μπραντάδα της Σαντορίνης μέχρι τις μπακαλιαρόπιτες των Ιονίων και τον μπακαλιάρο με μπόλικο μαϊντανό της Κρήτης. Τα ψάρια του Αιγαίου, λοιπόν, θα πρέπει να ευγνωμονούν τους μπακαλιάρους, διότι εάν κάθε μπουκιά μπακαλιάρου που τρώμε στην Ελλάδα είχε ψαρευτεί στο Αιγαίο, στο Αιγαίο δεν θα είχαν απομείνει ούτε οι σμέρνες!         
   

   
   

   

   ΣΑΦΡΙΔΙ

                           
   

   

   ΑΣΤΑΚΟΣ

                            
   

   
   

   

   ΓΑΥΡΟΣ

   
   

   

   ΓΑΡΙΔΑ

                            
   

   

   ΓΟΠΑ

   
   

   

   ΜΕΛΑΝΟΥΡΙ

   
   

   

   ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ

   
   

   

   ΜΥΔΙΑ

   
   

   

   ΞΙΦΙΑΣ

                        
   

   

   ΡΟΦΟΣ

   
   

   

   ΤΟΝΟΣ

   
   

   

   ΣΟΥΠΙΑ

   
   Η σύλληψη της πονηρής σουπιάς από την ακτή γίνεται χρησιμοποιώντας καλαμαριέρες, νύχτα με φεγγάρι, τις πρώτες πρωινές ώρες ή λίγο πριν νυχτώσει.
   Η «πονηρή σουπιά» -η οποία δικαιολογημένα διαθέτει τον προαναφερόμενο επιθετικό προσδιορισμό- είναι από τα νοστιμότερα εδέσματα των ελληνικών θαλασσών. Εκτός όμως από νοστιμότατο φαγητό, είναι βεβαίως και θαυμάσιο δόλωμα στην καθετή στο παραγάδι, και ειδικά στη συρτή με μολύβι φύλακα, δολωμένη ζωντανή.
   Αν τα νερά είναι πολύ ρηχά, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια μόνο καλαμαριέρα, δεμένη σε λίγο μακρύτερο παράμαλλο, το οποίο μπορεί να αποτελείται από αόρατη πετονιά.
   Οι επαγγελματίες ψαράδες τις σουπιές τις ψαρεύουν με μανωμένα δίχτυα.
   Εμείς οι ερασιτέχνες τις ψαρεύουμε με καλαμαριέρες, νύχτα με φεγγάρι, τις πρώτες πρωινές ώρες ή λίγο πριν νυχτώσει.
   Σουπιές από την ακτή
   Τις σουπιές μπορούμε να τις πιάσουμε ψαρεύοντας από την ακτή, αρκεί να ξέρουμε τους τόπους όπου θα τις αναζητήσουμε.
   Ως αλιευτικό εργαλείο χρησιμοποιούμε το ίδιο καλάμι με το οποίο ψαρεύουμε με μονάγκιστρο. Δένουμε πάνω σε πετονιά 60 mm, 3?4 καλαμαριέρες -ψαράκια διαφόρων φωσφορούχων χρωμάτων, έντονο κόκκινο, πράσινο ή πορτοκαλί με παράμαλλο μήκους 5-6 πόντων, διαμέτρου 30-45 mm, σε απόσταση καλαμαριέρας από καλαμαριέρα 40 έως 60 πόντους, ενώ στο τέλος προσθέτουμε βαρίδι 150 γραμμαρίων.
   Δένουμε στο καλάμι την προαναφερόμενη αρματωσιά, πετάμε στη θάλασσα και, μόλις το βαρίδι πατώσει, αρχίζουμε να μαζεύουμε σιγά σιγά πετονιά. Οι καλαμαριέρες μοιάζουν σαν κοπαδάκι που κολυμπά στον πυθμένα, το βλέπει η σουπιά, επιτίθεται, πιάνεται στις βελόνες της καλαμαριέρας, εμείς μαζεύουμε την πετονιά με τη χρήση του μηχανισμού μας και φέρνουμε το κεφαλόποδο έξω.
   Καλό θα είναι να χρησιμοποιήσουμε απόχη, γιατί αν δεν έχει πιαστεί καλά από τα μουστάκια, μπορεί να «ξεβελονιαστεί» και να μας φύγει.
   Αν τα νερά είναι πολύ ρηχά, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια μόνο καλαμαριέρα, δεμένη σε λίγο μακρύτερο παράμαλλο, το οποίο μπορεί να αποτελείται από αόρατη πετονιά. Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να συλλάβουμε το βράδυ 4-5 σουπιές, που την επόμενη ημέρα θα γίνουν δόλωμα στο ψάρεμα με μολύβι φύλακα.
   Ας μην ξεχνάμε ότι η σουπιά είναι από τους αγαπημένους μεζέδες της συναγρίδας, ενώ την προτιμούν τα μεγάλα τσαούσια και τα φαγκριά.
   Οι σουπιές ως δόλωμα
   Για να δολώσουμε τις σουπιές στο παραγάδι ή στην καθετή, προχωρούμε στην παρακάτω διαδικασία:
   Τις καθαρίζουμε και τις ξεπετσιάζουμε. Χρησιμοποιούμε μόνο το σώμα, ενώ το κεφάλι και τα πλοκάμια χρησιμοποιούμε για άλλου είδους ψάρεμα.
   Αφού καθαρίσουμε καλά τις σουπιές, ρίχνουμε τα σώματα σε κουβά με λίγο θαλασσινό νερό, τα παραγουλιάζουμε καλά καλά μέχρι ν' ασπρίσουν και τα τοποθετούμε σε ξύλο. Με κοφτερό μαχαίρι τα κόβουμε λωρίδες και κατόπιν κομμάτια μεγέθους αναλόγως των αγκίστρων που θα χρησιμοποιήσουμε.Τα κομμάτια αυτά τα διατηρούμε σε δοχείο με θαλασσινό νερό μέχρι να τα δολώσουμε στο παραγάδι.
   Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε τη σουπιά στην καθετή, παίρνουμε μαζί μας το σώμα και, λίγο πριν αρχίσουμε να ψαρεύουμε, κόβουμε όπως παραπάνω, αναλόγως πάντα του μέγεθος των αγκίστρων που χρησιμοποιούμε.
   Μεγάλη προσοχή πρέπει να δώσουμε ώστε να μην κολλήσουν επάνω τους κόκκοι άμμου θαλάσσης ή οποιαδήποτε άλλα ξένα σωματίδια, γιατί το δόλωμά μας θα χαλάσει και δεν θα το τρώνε τα ψάρια.
   Περιγραφή
   Η Σουπιά ή «Σηπία η κοινή», όπως είναι το επιστημονικό της όνομα, ανήκει στην οικογένεια των κεφαλόποδων και διαθέτει 10 πλοκάμια, εκ των οποίων τα δύο είναι μεγαλύτερα.
   Μετά το κεφάλι επεκτείνεται το κυρίως σώμα που στην επάνω πλευρά του διαθέτει αβγοειδές όστρακο, το λεγόμενο κόκαλο της σουπιάς. Στο πίσω τμήμα του σώματός της βρίσκεται ο αδένας που εκκρίνει ένα μαύρο υγρό που ονομάζουμε μελάνι, μέρος του οποίου απελευθερώνει όταν αισθανθεί ότι κινδυνεύει. Με αυτό τον τρόπο θολώνει τα νερά και βρίσκει την ευκαιρία να ξεφύγει.
   Ιδιότητες
   Τρέφεται με γαρίδες και μικρά ψάρια, ενώ έχει την ικανότητα ν' αλλάζει τα χρώματά της και να τα προσαρμόζει ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Το μελάνι της χρησιμοποιείται στη ζωγραφική ενώ το κόκαλό της κονιορτοποιημένο είναι θαυμάσια σκόνη για καθαρισμό δοντιών!
   Εκτός από νοστιμότατο φαγητό, είναι βεβαίως και θαυμάσιο δόλωμα στην καθετή στο παραγάδι, αλλά και ζωντανή, δολωμένη ολόκληρη σε ψάρεμα με μολύβι φύλακα.                      
   

   

   ΣΑΛΠΑ

   
   

   

   ΦΑΓΚΡΙ

   Ανάμεσα στα πολλά είδη ψαριών που ενδιαφέρουν τους ερασιτέχνες ψαράδες, υπάρχει και το φαγκρί. Παρά το ότι είναι αρκετά διαδεδομένο και μπορούμε να το συναντήσουμε σε πολλούς και διαφορετικούς βυθούς δεν ασχολούνται πολλή μαζί του . Το φαγκρί βρίσκεται πράγματι σχεδόν παντού, σε όλη τη Μεσόγειο, καθώς επίσης και στις Ατλαντικές ακτές της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και του Μαρόκου, ενώ είναι πολύ συνηθισμένο είδος στα Κανάρια νησιά. Η όψη του είναι... «θυμωμένη», το σώμα του μυώδες και δυνατό, ενώ τα δόντια του είναι ανάμεσα σε εκείνα της συναγρίδας και της τσιπούρας. Πράγματι, αυτό το σπαρειδές έχει ποικίλες διατροφικές συνήθειες και συμπεριφέρεται τόσο σαν αρπακτικό όσο και σαν ψάρι που σκαλίζει το βυθό. Οι ώρες που κυνηγάει ή ψάχνει για τροφή μπορεί να είναι όλη την ημέρα και τη νύχτα, αλλά από την εμπειρία μας συμπεραίνουμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα κυνηγετικά του ένστικτα είναι πιο έντονα τις νυχτερινές ώρες. Την ημέρα το φαγκρί τσιμπάει πιο εύκολα στα φυσικά δολώματα που ρίχνουμε όμως κοντά στον βυθό. Ο pagrus-pagrus, όπως είναι το επιστημονικό του όνομα, βρίσκεται σε διάφορα βάθη (εφόσον υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες), από λίγα μέχρι 90 και περισσότερα μέτρα. Κατά συνέπεια, το φαγκρί μπορεί να ψαρευτεί πολύ καλά από το σκάφος με καθετή, συρτή και drifting, αλλά ακόμη και από την ακτή, με το rock fishing
   
   Καθετή
   Για μικρά - μεσαία φαγκριά: Μία από τις πιο αποδοτικές τεχνικές για μικρά και μεσαία φαγκριά (300-1000 γραμμάρια) είναι ασφαλώς η καθετή σε μεσαίο βάθος. Ψαρεύουμε δηλαδή σε ξέρες που βρίσκονται σε βάθος από 30 έως 50 μέτρα, αλλά ανάλογα με την περιοχή μπορεί να βρεθεί και σε διαφορετικά βάθη, γιατί η ένδειξη που αναφέραμε αφορά τις περισσότερες περιπτώσεις, που δεν αποτελούν όμως κανόνα.
   Ο εξοπλισμός που θα χρησιμοποιήσουμε θα είναι μεσαίου μεγέθους: μηχανισμοί με μέγεθος 6000-8000, μάνα 0,35 ή νήμα 20 λιμπρών, δυνατά και ευαίσθητα καλάμια, με μήκος γύρω στα τρία μέτρα που είναι τα καλύτερα γι' αυτή την τεχνική. Τα παράμαλλά μας θα έχουν δύο ή τρία αγκίστρια, με μέγεθος ανάλογο με το μέγεθος των ψαριών που υποθέτουμε ότι υπάρχουν στην περιοχή, και ενδεικτικά θα χρησιμοποιήσουμε σφυρήλατα αγκίστρια με παπαγάλε μύτη και μέγεθος 2/0-3.
   Για δόλωμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λωρίδες ή γόνο καλαμαριού και κομμάτια σαρδέλας. Τα πιο ορεκτικά και πιο ακριβά δολώματα, όπως σκουλήκια, μονοδόλια, σωλήνες και γαρίδες, μπορούν να αφεθούν κατά μέρος, γιατί αυτό το σπαρειδές δεν είναι ιδιαίτερα «εκλεκτικό», και όταν αποφασίσει να τσιμπήσει χτυπάει πραγματικά τα πάντα.
   
   Για μεγάλα φαγκριά:
   Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε μεγαλύτερα φαγκριά, πρέπει να ενισχύσουμε όλο τον εξοπλισμό: μάνα 0,50-0,60, παράμαλλά 0,50-0,70 και αγκίστρια 3/0-6/0. Και τα δολώματα πρέπει επίσης να έχουν μεγαλύτερες διαστάσεις, και θα φτάσουμε μάλιστα στο σημείο να παρουσιάσουμε ένα «σάντουιτς» που θα αποτελείται από ένα μεγάλο κομμάτι καλαμαριού, κατά προτίμηση μαζί με το κεφάλι, και μία σαρδέλα που θα δέσουμε μαζί, με ελαστικό νήμα. Μερικές φορές μπορούν να μας τύχουν και εκπλήξεις -γιατί αυτό το δόλωμα μπορεί να προσελκύσει και άλλα ψάρια, όπως συναγρίδες, σμέρνες, ή ροφούς. Αναζητώντας μεγάλα θηράματα, καλά θα κάνουμε να ψαρεύουμε με ένα μόνο αγκίστρι, και αν είναι απαραίτητο να φτάσουμε σε βάθος μέχρι και τα 100 μέτρα. Σ' αυτή την περίπτωση, εξαιρετικοί ψαρότοποι είναι οι μικρές ξέρες και οι μεμονωμένοι ύφαλοι που υψώνονται από μεγάλα βάθη.
   Στο ψάρεμα του φαγκριού, καλό είναι να χρησιμοποιήσουμε και μαλάγρα. Γι' αυτό τον σκοπό, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις σακούλες με λιωμένη σαρδέλα που μπορούμε να βρούμε στα καταστήματα ειδών αλιείας, καθώς και τους ειδικούς μαλαγρωτές με λάμες, οι οποίες κινούνται από τον κυματισμό του σκάφους και κόβουν τις σαρδέλες, δημιουργώντας ένα ελκυστικό ίχνος.
   
   Light drifting
   Εδώ ισχύει πάνω-κάτω ότι είπαμε για την καθετή, όσον αφορά το είδος και τις διαστάσεις του εξοπλισμού, της πετονιάς και των αγκιστριών. Συνήθως όμως, στο drifting χρησιμοποιούμε ένα μόνο αγκίστρι στο τέλος της αρματωσιάς, που δένουμε σε ένα παράμαλλο με μήκος περίπου ενάμισι μέτρο, με το μολύβι τοποθετημένο στο τέλος της μάνας. Μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε και αρματωσιά με το μολύβι στο τέλος και το παράμαλλο τοποθετημένο πριν από αυτό. Σ' αυτή την περίπτωση μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αποσπώμενο μολύβι: το έρμα δένεται με ένα κομμάτι πετονιά με μήκος 1-1,5 μέτρα, με διάμετρο μικρότερη και από της μάνας και από του παράμαλλου. Με αυτό τον τρόπο, αν το μολύβι μαγκώσει, αυτό το κομμάτι πετονιάς θα σπάσει από το τράβηγμα μας ή από το τράβηγμα ενός ψαριού που θα έχει τσιμπήσει, και θα μπορέσουμε έτσι να σώσουμε το θήραμα και το παράμαλλο.Και βέβαια, στην περίπτωση αυτή ένα καλό μαλάγρωμα δεν μπορεί παρά να δώσει καλύτερα αποτελέσματα.
   
   Συρτή
   Στα νυχτερινά ψαρέματα συρτής με ζωντανό, θα έχετε την τύχη να συναντήσετε ορισμένα ωραία φαγκριά. Σχεδόν πάντα να ψαρεύεται με ζωντανό δόλωμα, αλλά σε μερικές περιπτώσεις τα ψάρια χτυπάνε και στα τεχνητά. Ένα ψάρι «σκαλιστής», που τις νυχτερινές ώρες μετατρέπεται σε αρπακτικό, δεν μπορεί παρά να είναι «τρομερός χαρακτήρας»!
   
   Rock fishing
   Τα φαγκριά μπορούν να ψαρευτούν και από την ακτή, αρκεί να υπάρχουν οι συνθήκες που θα τα κάνουν να σταθούν κοντά στην ακτή: βαθιά νερά και πολλή ησυχία. Για το ψάρεμα του φαγκριού από την ακτή χρειάζεται εξοπλισμός με μεσαία δύναμη, αν νομίζουμε ότι τα ψάρια είναι μικρά ή μέτρια, αλλά αν το μέγεθος τους ξεπερνάει τα 3-4 κιλά χρειαζόμαστε πραγματικά σκληρά εργαλεία. Να έχουμε υπόψη μας ότι σε μερικά μέρη αυτό το σπαρειδές μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει τα 10 κιλά σε βάρος. Όσον αφορά τα δολώματα, ισχύουν όσα είπαμε για την καθετή και το drifting.
                                   
   
   

   

   ΣΥΝΑΓΡΙΔΑ

   
   

Κατασκευη βασης αμμου

Μετα απο μια ψαρευτικη εξορμηση Σαββατου με βορειοδυτικο 4 μποφωρ και στην εξελιξη του βραδινου να δινει ανεμους πλαγιους 6 μποφωρ με συνεπεια να βαζουμε σε δοκιμασια τους τριποδες οσο αφορα την σταθεροτητα τους μπηκα στην διαδικασια να συγκρινω τον τριποδα με την μονη βαση στυριξης αμμου κατι που απο τα συμπερασματα τα δικα μου ως προς την σταθεροτητα με κερδιζει η δευτερη επιλογη τωρα πανω κατω στο εμποριο μια βαση αμμου το κοστος αγγιζει πανω απο 8 με 9 ευρω αλλα αν μπορουμε να φτιαξουμε γιατι να μην το κανουμε τα υλικα μπορουμε να τα βρουμε ανετα σε οργανωμενα μαγαζια οπως παραδειγμα το PRAKTIKER . Σας παραθετω τις φωτογραφιες και απο εκει και περα οπιος μπορει να φτιαξει βαση αμμου να εχει καλη επιτυχια και ψαρευτικη .

Τα υλικα κατασκευης ειναι 1.σωληνας pvc η επιλογη χρωματος και σχεδιου ειναι δικια σας 2.αλουμινιο στραντζας γωνιας 90 μοιρων 3.ανοξειδωτες βιδες 4.βασης στυριξης λαπτηρων θα τα βρουμε στον ηλεκτρολογικο εξοπλισμο προσεχοντας το ανοιγμα στυριξης να εινα εξαρτομενο απο τους σωληνες του σχεδιου ενα ως προς το μεγεθος αν ειναι παραδειγμα 8 ιντζες ο σωληνας παχος τοτε παμε για το αντιστοιχο στα στυριγματα του σχεδιου στην φωτογραφια  τεσσερα 5. Σωληνας υψηλης πιεσης αερος .

κοβουμε τις γωνιες απο τα στυριγματα μας με κλιση οπως στην φωτογραφια .

ανοιγουμε με το τρυπανι μας την εισοδο που θα βυδωσουμε τα στυριγματα μας

τοποθετουμε στα στυριγματα και βιδωνουμε

βρισκουμε το κεντρο του σωληνα αερος και διμιουργουμε μια σχισμη απο την μια μερια οπως βλεπουμε και στην φωτογραφια.

προσπαθουμε να περασουμε και τα δυο αυτακια μεσα στο σωληνακι μας πιεζοντας μετα με φορα προς τα κατω μεχρι να καλυψουμε την βαση στυριξης .

κοβουμε τον σωληνα pvc στο μεγεθος βαθους που θελουμε να κατσουνε τα καλαμια μας .

Περνουμε σημαδια και τοποθετουμε τις βιδες μας .

Συναρμολογηση πανω στην μπαρα μας στο ποτηρακι στυριξης μπορουμε εσωτερικα να βαλουμε ενα ειδος αρμαφλεξ για καλυτερη συγκρατιση του καλαμιου μας αλλα και προστασιας αυτου .

Τελος κοβουμε και ειμαστε ετοιμη .

Το αποτελεσμα αρκετα καλο φτιαγμενο απο εμας .

Τα ψαρια και οι εποχες τους μηνας ΜΑΙΟΣ

Η αναφορα στο ψαρεμα και στα υπαρχων ψαρια της ελληνικης μεσογειου και γενικοτερα των ελληνικων υδατων ειναι αρκετη νομιζεται στο να υπαρχει μια υγιεις συνεχεια στην διατροφικη μας αλυσιδα ? εδω υπαρχει ενα ερωτηματικο μονιμα στο πισω μερος του μυαλου μου σε καθημερινη βαση που με κανει να αναρωτιεμαι οτι εποχες και ψαρια ειναι κατι ξεχωριστο μιας και ξερουμε πολυ καλα ολοι μας οτι η παρανομη αλιεια στην ελλαδα εχει γινει πραγματικοτητα και το βλεπουμε ολοι μας οτι η παταξη αυτης ειναι γολγοθας για τους κρατικους μηχανισμους η δεν υπαρχει η κοινωνικη βουληση-πολιτικη  στο τοσο σοβαρο θεμα της παρανομης αλιειας και υπεραλιευσης . Ο μηνας μαιος που φαινομενικα απαγορευεται το ψαρεμα λογο αναπαραγωγης ειναι το ελαχιστο στα ειδη μειωμενα αλιευτικα αποθεματα ανα την ελλαδα που οριζει ο νομος ενω παραληλα τα παρανομα μεσα κανουνε παρτυ τα γνωριζουμε ολοι μας . Το μονο που μπορουμε να κανουμε ολοι εμεις οι ερασιτεχνες που αγαπαμε το ψαρεμα και την γαλανη μας ειναι να διατυρησουμε τις ισοροπιες πρωτα με τον εαυτο μας σαν υπευθυνοι ανθρωποι ερασιτεχνες ψαραδες και μετα οσο αφορα τους αλιευτικους νομους και τα μεγεθη αλιευσης ψαριων που κατα την δικη μου γνωμη τα μεγεθη πρεπει να αλαξουνε βαση καταγραφης των αλιευματων που υπαρχουνε στα ελληνικα μας νερα .Το να ψαρευεις με μικρα νουμερα αγκιστρια να πιασεις το ψαρι τον 200 και 300 γραμμαριων δεν σε κανουνε καλυτερο ψαρα αλλα ακουλουθεις τον ευκολο δρομο αλιευσης τα ορια τα θετη ο καθενας απο εμας βαση το κοματι εκεινο ευθυνης που εχουμε ολοι μας στο να αφησουμε για τις επομενες γενιες ενα καλυτερο αυριο με παρων και μελον προσπαθηστε φιλοι και φιλες να γινουμε ολοι μας καλυτεροι στο χομπι μας ο πειραματισμος ειναι αυτο που πολλες  φορες οδηγη και στην επιτυχια ενος ψαριου τροπαιου οπως στην αναζητηση μιας καλης τσιπουρας ενος καλου σαργου κ.τ.λ η λιγδα δεν εχει να μας προσφερει κατι μονο ζημια κανουμε με το να την φερουμε εξω στην ακτη και ουσιαστικα και νεκρη αν εχει παρει το αγκιστρι στα σπαργανα της .Και τωρα στην συνεχεια του αρθρου τα ψαρια και οι εποχες τους το μηνα μαιο υπολογιζοντας και την απαγορευση αλιειας σε καποια μεσα οπως παραγαδι,ψαροντουφεκο κ.τ.λ         

ΤΣΙΠΟΥΡΑ Η ΧΡΥΣΟΦΡΥΔΑ

ΣΑΡΓΟΣ

ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΣΑΡΓΟΥ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΕΡΑ ΜΑΣ

           

ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ ΤΟΥ ΣΑΡΓΟΥ:

1) Οι σαργοι μένουν εκεί που υπάρχουν πέτρες και διάφορα σπήλαια της θάλασσας.

2) Όταν θα πάμε για το ψάρεμα του σαργου πρέπει να υπάρχει φουρτούνα ή και μερικές φορές τσιμπάνε και στην συννεφιά.

3) Δεν βάζουμε χοντρά παράμαλα γιατί είναι αρκετά έξυπνο ψάρι. (π.χ. 0,14 , 0,16 ή αν μας κόβουν συχνα το παράμαλο και αν υπάρχει φουρτούνα τότε χρησιμοποιούμε ακόμα και 0,17.9)

4) Οι σαργοι συχνά όταν πιάσουμε 4-5 δεν τσιμπάνε άλλο και θέλουν άλλου είδους δόλωμα για να ξανατσιμπήσουν (δεν συμβαίνει πάντα αυτό.)

5) Μπασμώνουμε (μαλαγρώνουμε)  συχνά την περιοχή που ψαρεύουμε για να τους κρατήσουμε κοντά μας. Ο μπασμος μας κυριοως ειναι πολτοποιημενη σαρδελα και να θελετε ριξτε μεσα και γαριδα αποξηραμενη θα την βρειτε σε μαγιαζια pet shop . Παρακατω θα δειτε και ενδιαφεροντα λινκ για το ψαρεμα του σαργου μας .                       https://sea-maniacs.com/2008/07/09/rock-fishing-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%82/                                                                                                                                                                                                                                                    https://psarema.net/to-psarema-tou-sargou/                                                                                                                                                                                                                                                                   http://bluedreamsfishing.blogspot.gr/2012/06/rock-fishing.html                                                                                                                                                                                                                                                                                  

ΚΟΥΤΣΟΜΟΥΡΑ

ΧΤΑΠΟΔΙ

     

ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ

ΣΚΑΘΑΡΙ

ΣΚΑΘΑΡΙ

      

Το σκαθάρι ή ο σκάθαρος όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο είναι ένα πολύ όμορφο  ψάρι . Ειδικά δε της Σαμοθράκης που ξεχωρίζει απο τον χρωματισμό του και την συμπεριφορά του. Πρόκειται για ένα πετρόψαρο που ζει σε βάθος ως 45 οργιές Τα σκαθάρια των ρηχών είναι χρώματος ασημί αλλά τα πελαγίσια είναι σκουρόχρωμα και πανέμορφα ψάρια. Ψαρεύεται με καθετή παραγάδι ψιλό πατωτό  διχτυα και τράτα Στην καθετή είναι πολύ μαχητικό και τραβάει λες και είναι ψάρι τεράστιο Στη Σαμοθράκη σκαθάρια υπάρχουν στα εξής μέρη: Στα Μαύρα Βράχια στον Άγιο Ανδρέα ανοιχτά στη Σκάλα, Μικρό Βουνί, Μακρυλιές , Κοιτάδα, Μακρύ Γιαλό, Βάτο, Κήποι, Κατσιβέλα, Φανάρια , Άγκιστρο, Λουτρά, Κατσαμπά , Λιμνίδι και ανοιχτά της Καμαριώτισσας στις 25 οργιές. Πολλές φορές μπαίνουν και στο λιμάνι. Είναι αρπακτικά ψάρια και τρώνε τα πάντα.Τα σκαθάρια είναι ερμαφρόδιτα, περνούν από στάδιο θηλυκό, σε αρσενικό. Την εποχή που ζευγαρώνουν διαφέρουν πολύ. Τ’ αρσενικά έχουν πολύ ψηλή ράχη και σώμα πολύ στρογγυλό, το μέτωπο απ’ το πλάι φαίνεται σα βαθουλωμένο, το βασικό χρώμα τους ζωηρεύει και μια ταινία γαλαζοπράσινη λάμπει ανάμεσα στα μάτια τους. Τα πτερύγια έχουν επίσης χρώμα γαλάζιο ή απαλό μενεξεδί, η ουρά καταλήγει σε μαύρη, κάθετη ταινία. Οι νεαρές θηλυκές έχουν ράχη γκρίζα προς το ασημί και καστανόγκριζες σειρές στα πλευρά. Όταν κινδυνεύουν αλλάζει ο χρωματισμός τους,σβήνουν ή παρουσιάζουν περισσότερες κάθετες, πλατειές γραμμές.                                                                         

                                             

ΑΣΤΑΚΟΣ

ΑΘΕΡΙΝΑ

ΓΑΛΕΟΣ

ΓΑΥΡΟΣ

                             

ΓΑΡΙΔΑ

                             

ΓΟΠΑ

ΖΑΡΓΑΝΑ

ΚΑΛΑΜΑΡΙ

                             

ΚΟΛΙΟΣ

ΚΟΛΙΟΣ

                             

ΛΥΘΡΙΝΙ

ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ

                             

ΜΕΛΑΝΟΥΡΙ

 Περιοχές - Εποχή: Ψαρεύεται από τον Απρίλη μέχρι και τον Οκτώβρη. Μπορούμε να το βρούμε την νύχτα μέχρι και το ξημέρωμα κοντά σε βραχώδεις ακτές, σε μόλους και ακρωτήρια. Την υπόλοιπη μέρα του αρέσει να πηγαίνει σε πιο βαθιά νερά.

ΜΕΛΑΝΟΥΡΙ ΦΩΤ.2

   Τρόποι ψαρέματος: Συρτή αφρού, καλάμι, δίχτυα, αφροπαράγαδα και πολύ σπάνια με κιούπια. Για δόλωμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ζυμάρι, γαρίδα, καρτσίνα, καλαμάρι και σκουλήκι. Για την συρτή όπως είπαμε κάνει και το φτερό.

*Είναι προτιμότερο να μην το πιάνετε με γυμνά χέρι γιατί η μυρωδιά του μεταφέρετε στα δολώματα που θα πιάσετε και δύσκολα θα χτυπήσουν τα ψάρια.
ΛΙΝΚ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΑΝΟΥΡΙ                                                                                                http://miloslife.gr/index.php/Articles/Entry/psareuontas_melanouria                                                                                                                                                                                                                                                          

ΜΕΛΑΝΟΥΡΙ

  http://www.cyprusfishingmagazine.com/items.php?L1=2&lang=grk&itemID=59                                        

ΓΟΠΑ

ΜΥΔΙΑ

ΞΙΦΙΑΣ

ΞΙΦΙΑΣ

                              

ΣΚΟΥΜΠΡΙ

ΣΥΝΑΓΡΙΔΑ

ΣΦΥΡΙΔΑ

                              

ΤΟΝΟΣ

ΦΑΓΚΡΙ

ΠΑΛΑΜΙΔΑ

ΛΙΝΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΜΙΔΑ :http://www.carp-matchfishing.gr/arthra/casting/456-casting-psarema-gia-palamides-me-heavy-match-kai-predator-floats-carpmatchfishing.html

Παλαμίδα στο φούρνο                                          Ένα υπέροχο καλοκαιρινό κυρίως πιάτο με γεύσεις και αρώματα Μεσογείου.                         

Συστατικά:

1 παλαμίδα 1,5 κιλό
2/3 ποτηριού του νερού ελαιόλαδο
5-6 σκελίδες σκόρδο
αλάτι
πιπέρι
ρίγανη
2-3 λεμόνια μέτρια
1 κιλό. πατάτες
1-2 ποτήρια νερό

Οδηγίες:

Πλένουμε το ψάρι και καθαρίζουμε τα εντόσθια (λέπια δεν έχει).
Αφαιρούμε το κεφάλι, γιατί η παλαμίδα είναι από τα ελάχιστα ψά­ρια που το κεφάλι τους δεν έχει φαγητό.

Κόβουμε στη μέση το ψάρι οριζόντια, ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρί­γανη και καρφώνουμε στα πιο χοντρά σημεία φέτες σκόρδο.

Καθαρίζουμε και κόβουμε σε ομοιόμορφα κομμάτια τις πατάτες και τους ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και σκόρδο.

Στρώνουμε σε ένα ταψί το ψάρι μαζί με τις πατάτες.

Ρίχνουμε το λάδι, το λεμόνι και το νερό.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς, για 1 ώρα περίπου.

                                                       

ΣΠΑΡΟΣ

ΜΕΝΟΥΛΑ

ΡΟΦΟΣ

ΧΕΛΙ